با سلام بعد از مدتها اومدم با حرفی تازه

*****

آن چشم خماري كه مرا صبر ربوده

ذاتم به فنا داده و عقلم بربوده

روياي مدام است مرا يك نگه او

مرگم بده يارب چو مرا سهم نبوده

ياري ز كه خواهيم خدا را چه بسازيم

دلبر به كنارست ولي وقت نبوده

خشك است كوير دل و آبي به كنارست

تقدير نگر از سر راهم چه ربوده

ديريست خرابيم و پي چاره كاريم

اينست عجب قسمت ما هيچ نبوده

نوري كه هميشه پي آن در تب و تابيم

شد باز هويدا و شب و رنج ربوده

وقت است هلاك دل خود باز ببينيم

رسمي شده در عشق و وفا را بربوده

سلام یکی از دوستان چند روز پیش اومده بود دفتر کارم و بین صحبتهاش به این اشاره کرد که اهل شعر و شاعریه منهم گفتم بعضی وقتها که حوصله اجازه بده می نویسم خندید و گفت آخه تو مال این حرفهائی منهم گفتم براش بنویسم تا خودش قضاوت کنه البته شما هم میتونید نظر بدید :

البته جا داره از همه دوستان پوزش بخوام که خیلی دیر دوباره اومدم

حرف تنهائی ما قصه تکراری بود

سردی و فاصله ها در رگ ما جاری بود

نیمی از عمر گذشته ست بدور از ثمری

ساعت دلخوشی ما همه بیماری بود

از ازل خون دل ما به دهان بود ولی

کاسه صبر چه گویم همه بی زاری بود

یار ما حرف دل ما نشنید ست دمی

چه بگویم که چرا قسمت ما خواری بود

امید وارم خوشش بیاد

تا بعد ...

با سلام

بازهم من اومدم و بازهم شعری برای یکی از عزیزترین دوستان با خودم آوردم

فقط لطف کنید و بعد از خواندن حتما اگر تونستید چه خوب و چه بد نظر بدید

 

یاری برسید از غیب گفتا ز چه حیرانی

                        یک لحظه نشد معلوم آبادی و ویرانی

لطفی ست در این معنا کنکاش نمی خواهد

                        همراه توام جانا هر سو که تو می رانی

دیوانه ان صورت مدهوش از آن سیرت

                       زیبائی تو معروف چون شهرت جیرانی

از مرگ نمی ترسم چون همره من باشی

                        همراه بشو دلبر از چیست که حیرانی

 

فقط امیدوارم خوشت بیاد

تا بعد .....

بازهم من اومدم

ولی این دفعه یک شعر برای بهترین دوستم نوشتم که میخوام اینجا بگذارمش

شاید اینجا بیاد و بخونتش

 

مژده دادند مرا یار نکو چهره رسید

          از دل مشرق پر نور یکی چهره دمید

یک نظر چشم سیاهش چو بچشمم افتاد

           رنگ سیمای وجودم همه از چهره پرید

نرگس چشم سیاهش همه جادوی سیاه

            صورتکهای مرا از سر هر چهره درید

از ازل قلب مرا عشق به زیبائی داد

             جای آن خنده و شادی من از چهره خرید

 

امیدوارم که خوشت بیاد

تا بعد

 

با سلام به همه بازدید کنندگان محترم

دیشب يكي از دوستان خواست براش يك شعر بخونم و من براش شعر گفتم اميد وارم شما هم خوشتون بياد

 

پير خرابات به ميخانه شد

و ز خم اندام تو ديوانه شد

ننگ پذيرفت و بشد عقل او

هستي خود باخت و بيگانه شد

نزد رهت خاك بشد جملگي

از دم تو سوخت چو پروانه شد

مرگ خريد از غم دوري تو

يار نگشتي و ازين خانه شد

 

منونم كه تحمل كرديد شعر به پايان برسه

تا بعد...

یکی از دوستان که زیاد لطف دارن گله کرده بودن که از این شعر کودک گریان دیگه حالش بهم می خوره و خواسته تا بنویسم منهم غیر چشم گفتن کاری بلد نیستم پس می نویسم :

درب را پنجره را باز کنید

باغچه را پر از ناز کنید

آسمان سر به سرش ابر شده

در میان ابر پرواز کنید

فصل پائیز نوای کوچ را

همره چلچله ها ساز کنید

قصه ماندن و پوسیده شدن

عشق را بهر که ابراز کنید

قصه رفتن و جاری گشتن

قصه زندگی آغاز کنید

همرهی باید و هم گامی خوش

کوچ را با کسی انباز کنید

قصه کوچ نوائی خوش بود

عاشقان جملگی آواز کنید

زندگی قصه ای از رفتن هاست

کوشش و سعی که ایجاز کنید

تا بعد...

سلام دوستان

امیدوارم بد نباشد ولی حقیقت تلخی است

پای دیواری خراب

در میان کوچه ای

تاریک و سرد

کودکی گریان

صدایش بس ضعیف

در میان پارچه ای

بی لباس و لخت

با جسمی نحیف

دختری زیبا و کوچک

بی گناه و بی کس و تنها

در این دنیا غریب

از دو چشم کم فروغش

اشکها جاری چو باران بهار

در صدای کم طنینش

حال زار انتظار

انتظار از بهر کیست ؟

با دو چشم مشکی زیبای خود

در میان کوچه تاریک او

دنبال کیست ؟

با دو چشم خیس خود

چشم بر راه

فردای مبهمی است

در میان فکر خود

ناله ای

از پشت دیوار خراب

راه فکرم را ربود

ناله ای سوزان و لرزان

این صدای یک زن بیچاره بود

سر کشیدم تا ببینم

پشت آن دیوار را

ای خدا ؟!

ای خدا آخر چرا ؟

در خرابه جسم بی جان زنی

در کنار او سرنگی بر زمین

در واری آن خرابه

دختری نالان چنین ....

 

تا بعد .....

سلام به همه دوستان

بعد مدتی فرصتی پیش آمد تا دوباره بنویسم امیدوارم خوشتون بیاد

همه اندر پی لیلی حقیقت راهی

همه مجنون به خیالی واهی

در سیاهی شب ایده و فکر

همه غمگین که نتابد ماهی

زیر امواج حقیقت و دروغ

بی پناهیم و روان چون کاهی

در ره لیلی اگر خواهی رفت

همچو مجنون نهراس از چاهی

در رهش چاه فراوان و عمیق

شنوی از دل هر چاه نوای آهی

در ره  وصل به لیلی زمان

نیست فرقی که گدا یا شاهی

گاهی امید به دیدار قریب

و ز فراقش تو بمیری گاهی

تو ز هر سو شنوی شیون حق

لیک هر سو که روی گمراهی

دور از چشم تو ای لیلی من

همچو بی آب شدم  یک ماهی

 

منتظر نظرات شما هستم

تا بعد ...

سلام دوستانی که همیشه من رو مورد لطف خودتون قرار دادید

اندر این کوه خموش

گزمه های خود فروش

در پی دزدانند

ناگهان

تیشه صدائی بشکست

این سکوت کوه را

پی آن تیشه صدا

گزمه ها چه بیصدا

در کمین بنشستند

با تعجب دیدند

تیشه اش در دست

فرهاد جوان

در دل کوه

ایستاده این زمان

می نویسد بر تن کوه ستبر

فکر خود را

شیرین را همچنان

دستها بسته به شهرش بردند

گزمه ها با افتخار

در میان شهر

مانده جمعی حال

اندر انتظار

گزمه ها خوشحال

از این انتصار

از میان جمع نا گاه دختری

برکشیده فریاد

وای بر من ای داد

چه کرده ای فرهاد ؟!

آن یکی گفت :

که فرهاد نوشت

در میان برهوت

مثل مرگ است سکوت

تا بعد...

سلام

این شعر رو از متن یکی از نمایشنامه هائی که نوشتم انتخاب کردم

امیدوارم خوشتون بیاد

 (  میگویند اگر انسان چهل شب دعا کند دعایش اجابت می شود  )

دختری که از پسری خوشش اومده برای اینکه پسر به جنگ بره

و از کشورش دفاع کنه پا روی قلبش میگذاره و جواب رد میده پسر

 به جبهه میرود و دختر چله نشینی می کند و...

گفت:

از انسان بریدم

                 به پریزاد رسیدم

بعد اینرا هفته ها تکرار کرد

تا که بر چله نشست

تاکه یک شب

روشنی در خواب دید

روشنی گفتش : پریزادی دگر

                      هر چه رفتار پریزادان بود

                                     در پیش گیر

گفت:

من ندانم ! نیستم آگه بدان

روشنی گفتش :

برو تا نینوا

هر کجا باشد چو بوی کربلا

روشنی آنگاه از او دور شد

سیر کرد...

سیر کرد اندر سما

                       تا ناکجا

بر مشامش خورد بوئی آشنا

بر مشامش خورد بوی کربلا

آنگه او خشکش بزد

بر زمین زیر پا خیره بشد

              دود و آتش بود و بانگ انفجار

                          ناله مردان و فریاد سلاح

از خودش پرسید:

                   این صدا و دود چیست؟

این زمین

                  لاله زار از خون کیست؟

این همه دود و صدای انفجار

                            از بهر چیست؟

گفت با خود:

              اینک از اوج سما

                      بر زمین باید شوم

                                        بر زمین شد

دید....

              افعال پریهای دگر

                 با سبد های حصیریشان

                                      به دست

از درخت زندگانی

                    ستاره می چینند

گفت با خود:

                 این چه کار مشکلی ست

                 این نه کار چون منی ست

                 زندگی و مرگ

                 اینجا دست کیست؟

گر پریزادی

          به این چیدن 

                          بود

باراللها

            آدمی 

                   بر من ببخش ....

 

دختر از فرمان تمرد کرد

پس ستاره او بخاطر نچیدن ستاره پسر چیده شد و هردو

در کنار هم میان دودی که به بالا میرفت به آسمان پر کشیدند

 

 

باسلام به همه دوستان بخصوص آتنا

گله دارید که کمتر می نویسم

درسته

ولی برای نوشتن هیچ موقع دیر نیست

حالا برای تو می نویسم

هزاران نفرین باد

پلیدی را

و دستهای پلید را که

تخم تفرقه می کارند و

فتنه می چینند

به ماتمی نشسته ام

به درد خود شکسته ام

به درد خود

که زان به خود

دم به دمم پیچیده ام

التیامیست مرا

آزادی

مگر بخواب ببینم ترا

که چون بادی

ترا که گر بوزی

موج می زنی بر دل

ترا که اسم تو

کافیست برای شادی

 

امیدوارم خوشتون بیاد ....مثل همیشه ...تا بعد....

 

 

 

امید وارم مدتی که نبودم راحت بوده باشید

 آواره اون چشم سیاتم

من آواره رو دلخون نذاری

تنها توی شهر تو غریبم

من غریبه رو محزون نذاری

وقتی که کنارم باشی شادم

دورم نکنی گریون نذاری

سیاهی شبم بی تو چه سرده

منو از عالمت بیرون نذاری

از اینهمه دوری تو فریاد

منو دنبال خود دوون نذاری

راه عشقم با نگات ادامه داره

منو جادوم نکنی افسون نذاری

ایکاش بمونی همیشه یارم

آبادم کنی ویرون نذاری

منو ترک نکنی میدونی تنهام

منو این گوشه ایوون نذاری

زندگیم بی عشق تو دیگه تمومه

یوقت نری ؛منو مجنون نذاری

یار من بمون ؛با من یکی شو

من عاشقو ؛تو دلخون نذاری

تا بعد.....

با سلام یکی از دوستان خواسته براش چند بینی بنویسم

من هم در حدی که بضاعتم بود نوشتم

 گر رسم روزی به کوی اش جان دهم

لابه گر از عشق روی اش جان دهم

یک نظر بر آستان بسته اش

آرزو بر دل به شوق اش جان دهم

زرد گشته رنگ روی ام علت اش

از فراق روی ماه اش جان دهم

در لهیبم ز آتش عشق اش ولی

یار ما آتش چو شمع اش جان دهم

خوب تابعد....

 

سلام

امیدوارم خوشت بیاد

 یا رب برسان روی قشنگ آشنا را

     چون شمس و قمر نور زیاد بی فنا را

گر شمس و قمر بکار خود مشغولند

      بر ما بنما روی قشنگ آتنا را

                                                

 

سلام

تقدیم به تو که اینهمه به من لطف داشتی و داری

ما هر چه کنیم خاک راهیم

در پیش طلا پول سیاهیم

در پیش شما ما چه درخشیم

شمعیم که محو نور ماهیم

این شعر یکی از دوستان عزیز است که دوست داشتم توی وبم باشه و ایشون بزرگی کردن و وبم رو با شعرشون مزین کردند

بازهم ممنونم

ای عشق جاویدان بیا
این خفتگان بیدار کن
از این هجوم غافلان
این عشق را تیمار کن
ای عشق جاویدان بگو
بر گفته ات اصرار کن
با خاطرات خوب خود
دلبستگی بسیار کن
ای عشق جاویدان مرا
شب تا سحر تب دار کن
با افتخار این عشق را
بردار کن بردارکن
اینک نوای عشق را
همچون اذان تکرار کن
گلدسته های زندگی
با عشق پر انوار کن

نظر یادتون نره

تا بعد...

سلام

آخرین شعر من

اسمش اینه ببین خوبه یا نه

 

آخرین شعر مرا خواهی خواند

شعر من وصف تو بود

            وصف زیبائی تو

            وصف دل دادگی ام

شاید این شعر همان

                              قسمت توست

                              سر نوشت است

                              سر نوشت من است

می سرایم به امیدی واهی

و همان است که تو میخواهی

می سرایم که بخوانی

                               ور نه

                    دیگری میخواند

                                      شعر مرا

آخرین شعر

                           وصیت نامه ست

اولین مصرع آن

                            عشق تو بود

بحر این شعر

                            وفاداری تو

آخرین مصرع آن

                           مردن من

شعر من

                         قافیه ای

                                                نیز نداشت

 

 

تا بعد...

سلام

 

همه از تشنگی و بی آبی

تا به سر حد جنون بی تابی

چشم بر راه نهادیم

                     که لختی دیگر

                             برسد بهر همه میر آبی

چشم ها را دگر از راه

                       نمانده سوئی

یار پرسید:

به چه خیره شدی ؟

در زمانی که همه

                        تشنه لبند

                                  نیست امید شود خیزابی

صحبت از میر آب

                      خیزاب و آب

                      همگی

                       حرف و حدیث اند

                                           مگر در خوابی ؟

 

با تشکر

نظر یادتون نره

تا بعد...

با سلامی به لطافت باران

              به شفافیت اشک

صادقانه گویمت ایمان من

ای ثبات این دل لرزان من

دیده و دل هر دو مشتاق تو اند

بی تو چون شمعی در آتش جان من

 

حالا متوجه شدی ؟

تا بعد....

 

این هم یک شعر فی البداهه با الهام از سخنان دیشب البته از مطلع می تونی متوجه بشی

 

 

سنگ بیداری تو خواب مرا می شکند                                 چشم پر نور تو یلدای مرا می شکند

هستی ام ضعف شده همچو پر پروانه                                 سایه هم این پر پرواز مرا می شکند

عمر را بهر وصال چو توئی طی کردم                                ماسه راه  تو هم  پای مرا می شکند

زائری آمده از راه دراز  و  دورم                                      نرسیدن به تو هم نذر مرا می شکند

یک قدم تا برسم بر سر کوی ات لکن                                 ترس رد تو ببین عزم مرا می شکند

زاده تیرم  و با مهر عجین گشته وجود                               ترس بی مهری تو قلب مرامی شکند

آسمانی توئی و خاک نشین من بودم                                 عشق تو پای مرا ، بال مرا می شکند

تیشه بر ریشه من بهر چه باید بزنی                                   که نسیم  نفس ات  قد  مرا می شکند

نور چشم منی اندر شب تاریک و سیاه                              نور ماه ی که همه شمع مرا می شکند

از نظر دور نشو نور دو چشمم از تو                               یک نظر بی تو ببین عمر مرا می شکند

وسعت چشم تو دریای وسیعی ست بدان                            موج  آن  قایق  سنگین  مرا می شکند

من غریقم که به دریای تو سرگردانم                                   ساحل دور تو این صبر مرا می شکند

حیف ازین عمر که بی روی تو بگذشت ولی                         هردمی روی تو غمهای مرا می شکند

من بدنبال تو أم ای نفس سینه من                                      که  نبود تو دمی  جان  مرا می شکند

دوش وقت سحر از ترس زخوابم جستم                              دیدم اشکی ز تو را قلب مرا می شکند

رفته از دیده من خواب ز ترس غم تو                                    غم  تو  آینه  عشق  مرا  می شکند

ضامن بودن من عشق تو بوده جانا                                   عشق تو قامت غم های مرا می شکند

از اجل فرصت کم می طلبم ، دیدارت                                     اجلم  قهر تو ، بنیاد  مرا می شکند

وقت سر سبزی وشادی دلم بود بهار                                  چه بهاریست که گلهای مرا می شکند

مردم چشم مرا خسته به راهت مگذار                               خستگی سوی دو چشمان مرا می شکند

ژاله چشم مرا بند بیاور که مباد                                        ژاله گر سیل شود بغض مرا می شکند

دل به سوی تو نشان رفته بگو                                          ز چه رو عشق تو امید مرا می شکند

هستی ام بسته به دیدار تو گشته اما                                       ترس  دیدا رتو  امید مرا می شکند

 

 امیدوارم زیادی بد نباشه

نظر یادت نره عروسک البته میدونم قلبی از طلا داری ولی تو هنوز عروسک منی

تا بعد...

 

سلام

اسم شیون شاید بهش نیاد ولی احساسم میگه بهترین اسم هستش

دستی از آن سوی درب

میله های آهنی را سخت

                              در خود می فشرد

لرزش دست و صدا

بر سکوت بند

نبضی را سپرد .

آه بود و ناله مردی که دوش

زیر بار تازیانه

خم به ابرویش نبرد

لیک اکنون

با تن صد چاک خود

                           بهر یارش

آنکه در یک لحظه پیش

در کنارش جان سپرد

آه و

               شیون مینمود .

نظر شما چیه ؟

بهش میاد یا نه؟

تا بعد...

اینم تقدیم به همه کسانی که به من لطف دارن بخصوص

آتنای عزیز و دوست داشتنی 

عروسک

در دیارت رسم بر چیست؟

عروسک

مهرت اندر سینه من

        ولی

                مهر دلم در سینه کیست؟

نه قلبی اندرون سینه توست

عروسک

سینه ات خالی خالی ست!

عروسک

با دو چشمان قشنگت

         مرا سوزانده ای

                   این سوزش از چیست؟

مرا با آتش عشقت بسوزان

عروسک

تو بسوزان و مرا خاکسترم کن

از این بهتر بگو

              در راه تو چیست؟

عروسک

نیستی چون آدمیزاد

نه قلبی و نه مهری

                        لیک هستی

تو محبوبی

              تو معشوقی

                             تو هستی

عروسک جان

بگو عشق تو از چیست؟

که جز رویت میان خاطرم نیست !؟

یدوارم نظر یادتون نره

و خوشتون بیاد

تا بعد...

        

آتنا جان خواسته بودی برات بنویسم پس بخوان:

 

دل من میخواد چشام خیره بشن

                                             توی کاسه چشات

شب و روز نگات کنم

                         خودم رو پیدا کنم توی چشات

ولی میترسم

                      از اون وقت که چشام خسته بشن

نکنه پلکهای من سنگین بشن

روی هم بیفتن و

                        دیگه نبینم اون چشات

نازنین عزیز من

کاش میشد چشای من بسته نشن

نمی شه

                آرزوئیه محال

کاش میشد

           اگر میشد

                       چه خوب میشد

پشت پلکهام بذارم

عکس تو رو

               عکس چشات

تا اگه سنگین بشن

تا اگه بسته بشن

بازهم اون چشای نازقهوه ای

باز هم اون صورت ماه شیشه ای

                                       جلو چشام بیاد

برام از فردا بگه

توی خواب من بیاد

به همون صورتی باشه

که تو بیداری میاد

                    ولی بیاد

                                     جلو چشام بیاد ...

 

من متشکرم که با پیامهای خودت منو ترغیب به نوشتن میکنی

تا بعد...

گفتمت :

                 باز آ بسویم

گفته بودی خواهم آمد

                               روزگاری

عمر من بر سر بیامد

لیک نامد روزگارت

گفتمت :

      تیره ست روزم

گفته بودی روز گردد

                              روزگاری

عمر من آخر شد و

روشن نگشته

                             روزگارم

گفتمت :

رنگ سیاه ماتم هجرست

بر دیوارهای خانه ام

گفته بودی باز می آیم

و رنگ روشنی و شادکامی

می دهم بر خانه تو

                                  روزگاری

گفتم و گفتی فراوان

لیک افسوس و دریغ

هیچ تغییری نشد در روزگارم

زندگی با گفته ها

           گفته های پوچ و خالی

                         جز تباهی هیچ نیست

 

امیدوارم خوب باشه

تا بعد....

راستی نظر یادت نره

بعد از مدتی بازهم پیدام شد

این دفعه واسه عزیز دلم نوشتم

میدونم هر چی بنویسم ذره ای از تو رو نمیتونم تجسم کنم

فقط زبانم میچرخه که بگم خیلی خوبی

ماه در دشت ستاره چه خرامان آمد

ژاله بر گونه خود سر به گریبان آمد

گوهری بود به دور از صدف و آب و نگر

از جمال رخ او شب چو گلستان آمد

ناله میکرد شبی عاشق دلسوخته ای

بر دل شب زده اش ستاره مهمان آمد

صورتی داشت نگارش چو ستاره در شب

یادش آمد که ستاره پر نقصان آمد

روشنی بخش شبش بود ستاره لکن

یار او همچو قمر روشنی افشان آمد

امیدوارم خوشت بیاد

تا بعد...